نشتی های ذهن رجب

انگار تقدیر من است ، باید پذیرفت. درد را می گویم ، من باید درد بکشم تا جیزی خلق کنم ، انگار قرار است چیزی از من برای آیندگان بماند . اما اگر اینهمه درد کشیدن برای هیچ چیز نباشد چه؟چکار باید کرد؟ بخوانید...

هرکس در زندگی اش همیشه به یک دو راهی رسیده است اما باید بگویم گه من در زندگی ام همیشه به دو راهی خورده ام. یعنی اصلا من یک دوراهی هستم که دست وپا در اورده و بعد به مسیر تبدیل شده است. اما درمورد انتخاب باید بگویم که بلا شک همیشه در این دوراهی ها ، راه غلط را انتخاب کرده ام. نه اینکه به قول آغام آلپاچینو راه درست همیشه سخت بوده است ، نهههه. بخاطر اینکه راه غلط را دوست داشتم ، همیشه انتخاب های غلطم شیرین ترین انتخاب های من بوده اند. الان پیش خودتان می گویید این کسمغز چه می گوید ؟ وات د فاز ؟ و دوست دارید صفحه را ببندید که من هم به شما حق می دهم. درهمین حین که دار...

آهنگ ستاره ی سهیل مرجان فرساد در حال پخش است و من را به حال خرابی فرو برده است. یعنی چشمانم را ببندم خودم را در یک عصر پاییزی در ولیعصر میبینم که لا مروت صدای ساز دهنی یک بکگراند خاص به قضیه می دهد.حالم را نمیتوانم نسبت به یکسری فضاها توضیح دهم ، اما نمی دانید چه حالی میشوم. دلم میخواهد یک روز بیاید که فارغ از هر غمی به مدت چند ساعت بتوانم با یک نفر که دوستم دارد و من دوستش دارم دست در دست در ولیعصر قدم یزنم و صحبت های مسخره بکنم. الان همه میگویید که خیلی رویایی ست و مسخره ، من هم قبول دارم . اما من چیزهای رویایی ، مسخره و بی اهمیت را خیلی علاقه مند می باشم....