آنجا که منم

همیشه در تاریکترین نقطه ی زندگی بهتر می توان نور را یافت.آنقدر همه چیز سیاه و کدر و تیره است که دنیای اطرافت را نمیبینی و آنجاست که تنها چیزی که میتواند خودنمایی کند ، چشمه های نور و تلالو خطوط تیز در حال تابش است.

من از این روزهای سیاه داشته ام ، روشنی ها را هم یافته ام اما ، بعضی وقت ها تنهااین تاریک و روشن ها فایده یی ندارد ، مخصوصا که باگذشت عمر ، چشمانت کم سو می شود.

بخاطر همیناست که میمانی در تاریکی ها و همه فکر میکنند که ترجیحت این است .در حالی که نمیدانند که راه را نیافته ایی.

نشتی های ذهن رجب...