به درک

نمیدانم چه مرگم است. مینشینم درون خانه و حسرت بیرون را دارم.

از یک جهت خانه نشینی را برای پرورش و خودیابی دوست دارم و از طرف دیگر حسرت انسان های برون گرا را میخورم.

فکر میکنم الان یکسال است که هیچ فعالیت منحصر به فردی از من سر نزده.

از شعر گفتن بگیر که چشمه اش خشک شده ، تا حس طنز که دیگر چیزی از آن در خودم نمیبینم

نه آن آدم ساده زیستِ از دنیا لذت برنده ام ، نه آن آدمی که دنبال لذت های موقتی دنیا بروم.

همش پر است از دوگانگی.

اینها همه اش زیر سر ِ عشق است.

فکر میکنم آدمها که عاشق میشوند دیگر خودشان را گم میکنند.

من نمیدانم چرا ، چجور و به چه شکل

اما دلم برای خودم تنگ شده است.

نشتی های ذهن رجب...